Boekentip: Emotional First Aid


Emotional First Aid

Een poosje geleden stapte mijn zoontje van 5 voor het eerst weer eens op zijn fiets. Na een lange winter was het weer eindelijk goed genoeg om de fiets uit de garage te halen en een klein stukje te fietsen. Een beetje wiebelig ging hij van start, maar al gauw ging het als een speer. Wat hij – en ook ik – alleen vergeten was, is dat hij nog niet zo goed kan remmen. In het vlakke Nederland schuurde hij dan vaak met de punten van zijn schoenen over de straat tot hij stil stond (niet mijn favoriete techniek, zoals je je kunt voorstellen…). Hier in Praag wonen we echter aan een iets hellende straat. Toen hij dus merkte dat het bergje af wel heel snel ging, paste hij onder een luid ‘REMMEN, REMMEN’ van mijn kant zijn schuurtechniek toe. Helaas zonder succes: meneer ging vol op zijn gezicht. Resultaat: dikke schaafwonden op zijn kin en op beide armen en een heel verdrietig mannetje.

Snel ben ik natuurlijk naar hem toe gerend en heb ik hem naar huis getild. Wonden schoongemaakt, pleisters en kusjes erop en meteen weer naar buiten, de fiets op. Want ja, meteen weer in het zadel stappen, toch?! Maar, na een paar minuten had hij het toch wel gezien en is hij binnen gaan spelen.

Emotional First Aid – eerste hulp bij emoties

Bovenstaand voorbeeld laat zien dat we over het algemeen heel goed weten wat we moeten doen wanneer onze kinderen – maar ook onszelf – lichamelijk iets overkomt of mankeert. Een wond maak je schoon en dek je af met een pleister; een kind met koorts en pijn leg je in bed of op de bank met een dekentje, en geef je eventueel een paracetamolletje; brandt je je vingers tijdens het koken, dan koel je meteen onder de kraan; etc. En lijkt het allemaal ernstiger te zijn, dan ga je natuurlijk naar de huisarts of de eerstehulppost.

Emoties hebben ook een pleister nodig
Dat we alleen niet zo goed weten wat we moeten doen als we mentaal een opdonder krijgen, beseffen we ons niet altijd zo. En dat is best jammer, want in het dagelijks leven lopen we misschien wel net zoveel psychische verwondingen op als lichamelijke.

Ik heb mijn zoontje meteen zijn fiets weer opgestuurd, omdat ik dacht dat dat hem zou helpen zijn zelfvertrouwen bij het fietsen te herstellen. Maar werkt dat wel echt? Zou het niet beter zijn om hem pas (veel) later weer voorzichtig te laten fietsen? Het boek ‘Emotional first aid’ van Guy Winch (‘Eerste hulp bij emoties’ in het Nederlands) gaat precies over dit onderwerp.

7 alledaagse psychologische verwondingen
‘Emotional first aid’ gaat in op 7 psychologische verwondingen die je in het dagelijkse leven op kunt lopen – afwijzing, eenzaamheid, verlies en trauma, schuldgevoel, piekeren, mislukking en onzekerheid – en hoe je daar het beste mee om kunt gaan.

Als mensen worden afgewezen, dan zijn ze bijvoorbeeld vaak geneigd om zichzelf daarvan de schuld te geven en zichzelf te bekritiseren. Terwijl het beter is om deze zelfkritiek het hoofd te bieden door te beseffen dat de eigen rol in de afwijzing vaak niet zo cruciaal is dat we zelf denken. Het heeft veel vaker te maken met verkeerde timing, issues waar de ander mee te maken heeft, (bedrijfs)cultuur etc.

Piekeren kun je bijvoorbeeld te lijf gaan door het veranderen van perspectief (niet vanuit eigen perspectief bekijken, maar vanuit een derde persoon) en jezelf af te leiden van de emotionele pijn die ten grondslag ligt aan het piekergedrag.

En zo wordt voor elk van deze 7 psychologische wonden een aantal wetenschappelijk bewezen ‘behandelingen’ uiteengezet, die je zelf kunt toepassen.

Het boek als naslagwerk
‘Emotional first aid’ is zo een naslagwerk van behandelmethodes per psychologisch verwoning en kan ook zo gebruikt worden: erbij pakken als je het nodig hebt. Het is ook niet per sé een lekker wegleesboek, hoewel ik wel zou aanraden het boek tenminste één keer in zijn geheel te lezen, zodat je ongeveer weet wanneer je wat in kunt zetten.

Meteen weer in het zadel?
En, met de kennis die ik nu heb, zou ik mijn zoontje in het vervolg meteen zijn fiets weer opsturen? Ik denk het niet, althans niet zo snel. Ik zou iets meer tijd nemen om hem van zijn val te laten bekomen en hem zijn gevoelens te laten uiten (dat het toch wel heel spannend is om nu weer op de fiets te stappen). Daarna zouden we samen kunnen kijken wat hij van de val kan leren (dat we nu weten dat fietsen in Praag toch iets anders is dan fietsen in Nederland en dat we aan zijn remtechniek moeten werken). We zouden tot slot samen kunnen besluiten hoe en wanneer we met het remmen gaan oefenen, zodat deze ‘mislukking’ zich niet nog een keer voordoet.

Kortom, dit boek blijft bij ons binnen handbereik liggen. We hebben het vast nog geregeld nodig ;-).

Liefs, Femke

Volg mij ook op Facebook en Instagram!