Over mensen die nu al genoeg hebben van #metoo

metoo

Ik had me totaal niet voorgenomen om me openlijk in de discussie over #metoo te mengen. En toch doe ik het. Omdat ik helemaal gek word van mensen die nu al helemaal gek worden van de #metoo-discussie.

Kunnen we alsjeblieft stoppen met die #metoo-discussie?

Zoals ook gisteren toen ik het artikel las van journalist Angela de Jong (met bovenstaande titel) op ad.nl, waarin ze aangeeft dat haar bloed begint te koken als ze de tv aanzet en wéér midden in zo’n discussie valt. Want, zo schrijft ze, het gaat haar om “vrouwen die nu in al die talkshows zeggen dat ze wel moesten, niet sterk genoeg waren, niet konden weigeren.” Die houding ergert haar en maakt haar boos. “Want wij vrouwen zijn niet weerloos overgeleverd aan de grillen van vervelende mannen die hun grenzen niet kennen. Wij verdienen ons eigen geld, kunnen in ons eentje kinderen opvoeden en voetballen zelfs beter tegenwoordig, dus kunnen we ook ‘nee’ zeggen. Een knietje of een hoek geven als antwoord op een onheus voorstel. Of iemand op luide toon zijn vet geven tegenover de rest.”

Het punt dat ze hiermee probeert te maken, zo zegt ze, is dat we onze kinderen moeten inpeperen dat ze wel een keus hebben. Waarbij ze voor de goede orde wel aangeeft dat ze het hier niet over vrouwen die van hun fiets getrokken en verkracht worden, of die worden aangerand in het fietsenhok of Jelle Brandt Corstius. Het gaat haar blijkbaar om vrouwen die te maken hebben met “leraren die morele chantage plegen om ze in bed te krijgen, een regisseur of producent die een glanzende carrière in het vooruitzicht stelt voor wat hand- en spandiensten, managers met grijpgrage handen of andere zieke geesten die het op hen én anderen gemunt hebben.”

Dus wat Angela de Jong hier dus eigenlijk zegt is dat vrouwen die met ‘vieze mannen’ te maken krijgen (maar niet zo vies als verkrachters en aanranders) een keus hebben om tegen deze mannen in te gaan.

Waarom we nog lang niet klaar moeten zijn met #metoo

En hier begint het bij mij dat toch wat te jeuken. Want hoewel ik het volledig met haar eens ben dat we onze kinderen moeten leren om vieze mannen te herkennen en hun het (mentale) gereedschap moeten geven om daar tegenin te gaan (met als heel belangrijke toevoeging dat ik vind dat we in eerste plaats ook onze zonen moeten leren geen vieze mannen te worden!), vind ik het behoorlijk kort door de bocht om te stellen dat dat dan ook altijd daadwerkelijk kán.

Want stel je ben die alleenstaande moeder zonder noemenswaardig sociaal vangnet die door haar baas seksueel geïntimideerd wordt, wat doe je dan in godsnaam als jouw ‘nee’ op zijn avances tot verlies van je baan leidt? Aan jezelf recht in de spiegel aankijken heb je niet zoveel als dat betekent dat je kinderen met lege magen in de schoolbanken zitten. En stel je zit gewoon waanzinnig met jezelf in de knoop en zo’n gladde sociopaat manipuleert je aan alle kanten om je zijn bed in te krijgen. Kun je dan écht zeggen dat je op dat moment een bewuste keus had? En al helemaal niet te spreken van de reële angst die je kunt hebben of jouw ‘nee’, knietje of hoek niet alsnog uitmondt in fysiek (en seksueel) geweld van zijn kant. Dus ja, ik vind dat behoorlijk kort door de bocht.

Los daarvan, het riekt naar ‘victim shaming’: “als jij mondiger, sneller, minder desperaat etc. was geweest, dan was het niet zover gekomen.” Oftewel, het is je eigen schuld dat je nu slachtoffer bent. Hiervan gaan mijn haren echt rechtovereind staan. Nee, nee en nog eens nee! Op het moment dat een man meent dat hij aan je moet zitten, je tot seksuele handelingen probeert te overhalen of op een andere manier onheus moet bejegenen, ben je het slachtoffer van seksuele intimidatie. Hoe je er op dat moment op reageert – of je überhaupt een bewuste reactie kunt geven, of dat je hem het ziekenhuis in hebt geslagen – doet niets af aan het feit dat hij fout zat en jij daar slachtoffer van bent. Of je je daardoor ook echt een slachtoffer vóelt is weer een tweede.

Angela geeft daarnaast ook nog aan dat ze zich eraan ergert dat met #metoo alles door elkaar heen loopt: “Een hand op je kont in de tram is even erg als wat Anne Faber overkwam, zo lijkt het inmiddels. Maar dat is natuurlijk onzin, daar doe je verkrachtingsslachtoffers ernstig te kort mee.” Inhoudelijk ben ik het met haar eens dat eens hand op je kont niet hetzelfde is als verkracht worden. Maar daar gaat de #metoo-discussie niet over. Die is niet alleen gereserveerd voor de ‘erge’ gevallen (wie bepaalt wat er erg genoeg is?). Het gaat erom aan te tonen hoe ontzettend wijdverbreid seksuele intimidatie en – geweld is. En in welke gradaties het allemaal voorkomt. Door de hashtag alleen te beperken tot de echt erge gevallen (wederom, wie is daar de rechter over? En als het niet erg is, geldt het dan wel? En komen we dan niet heel gevaarlijk dicht in de richting van ‘boys will be boys’?) wordt de daadwerkelijke omvang van het probleem bij verre na niet duidelijk. En dat zal het sowieso niet worden als we nu al gaan verzuchten dat de #metoo-discussie ons de keel uithangt. Want dan zullen heel veel vrouwen zoals ik al helemaal niet meer willen uiten dat het ook ons overkomen is. Want ja, #metoo. Maar wees maar gerust, het was niet ‘erg’.

Liefs, Femke

Volg mij ook op Facebook en Instagram!